~4

Poszliśmy razem do parku. Steven i Izzy poszli do sklepu po alkohol. Ja musiałam zostać z Alex i Duffem i udawać, że nie widzę co razem wyprawiają. Jakoś patrzenie jak moja najlepsza przyjaciółka obmacuje się z jakimś facetem, którego prawie nie zna nie jest zbyt przyjemnie, ale w końcu każdy ma prawo robić co chce, prawda? Usiadłam na trawie.
Kiedy do nas doszli Izzy od razu podał mi mojego kochanego nightrain'a. Wzięłam duży łyk, chciałam się porządnie nawalić. Wszystko jakoś mnie wkurwiało.
- Co tego Ci było trzeba? - puścił mi oczko Steven.
Przytaknęłam patrząc dziwnie na blondyna. Izzy wybuchnął śmiechem.
- Adler, ona ma cie za debila. - zaśmiał się ponownie.
- Spierdalaj.
Popatrzył na mnie z wyrzutem i usiadł na ławce oddalonej od nas jakieś 8 metrów.
- Może go przeproś. - powiedziałam.
- Po co? Przejdzie mu.
- Skoro tak sądzisz...
Usiadł koło mnie i podpalił papierosa.
- Chcesz? - zapytał podając mi paczkę. Odmówiłam.
- Uważam, że powinieneś do niego iść. - wróciłam do tematu.
- Mówię Ci nie martw się o niego.
- To twój przyjaciel, to ty powinieneś się o niego martwić.
Wstał i popatrzył na mnie.
- On się tak zachowuje, bo mu się podobasz. No a po tobie widać, że nie jesteś zainteresowana, więc staram się go zgasić.
- Zostaw to mi, a teraz idź do niego.
Nic nie mówiąc odszedł. Usiadł koło Stevena i klepiąc go po ramieniu mówił coś. Adler zaczął się uśmiechać i zerkać w moją stronę. Miałam tylko nadziej, że nie nagadał mu jakiś głupot.
Kiedy wrócili do mnie Steven się głupio uśmiechał. Lubiłam ten śmiech, był taki zarażający, ale starałam się zachować twarz i nie odwzajemniłam mu uśmiechu.
- I co? - zapytałam.
- Co ma być? Jest w porządku. - Izzy usiadł znów koło mnie i zabrał mi moją butelkę. - Można prawda?
- Nie! Oddawaj!
Próbowałam mu ją wyrwać, ale był za silny. Napił się i oddał mi ją perfidnie się uśmiechając.
- Mogłeś sobie kupić. - wytarłam butelkę.
- Miałem nadziej, że się podzielisz.
- To się myliłeś.
Zapadła cisza.
- Violet, a bierzesz? - zapytał Steven przerywając ciszę.
- Czy ćpam? - przytaknął. - Nie.
- Grzeczna z ciebie dziewczynka.- wyszczerzył się.
- Byś się zdziwił.
- No nie wiem. To ta...no...koleżanka twoja...
- Alex. - przerwałam Izziemu.
- Tak, tak Alex. To ona się wydaje bardziej niegrzeczna, a i tak niczego wyjątkowego nie robi. Tylko się puszcza. Dziwka.
- Nie mów tak o niej!
- No właśnie Stradlin, trochę szacunku do kobiet.
- E tam pieprzyć je. - spojrzałam na niego pytająco. - To znaczy, bez urazy oczywiście.
- Pieprzony dziwkarz.
- Kurwa no, one same tego chcą. Że są głupie to już nie moja wina.
- Ty nie jesteś wcale od nich mądrzejszy...
Odwrócił się ode mnie. Niech się teraz obraża. Czemu kobieta, która sypie z wieloma mężczyznami jest dziwką, a facet który robi to samo dostaje pochwały od swoich kolegów? Najwidoczniej dla takich to zaliczenie jakieś pustej laski jest szczytem chwały.
- Teraz jak małe dzieci będziecie się obrażać?! - powiedział Steven. - To, że macie inne zdanie nie znaczy, że musicie się tak zachowywać, to śmieszne. Mnie ktoś ciągle obraża, ja jakoś nie biorę tego do siebie. A gdy ktoś o tobie coś powiewie Izzy od razu fochy strzelasz. To jest zabawne i to cholernie.
Popatrzyłam z dumą na Adlera. Może to co powiedział nie było najmądrzejsze na świecie, ale się postawił i to było ważne.
- On ma racje Izzy. - złapałam go za ramię.
- Wiem - schował głowę w dłoniach, śmiejąc się.
- Z czego się śmiejesz?- zapytałam.
- Ze Stevena. - popatrzyliśmy na niego pytająco. - Jest taki śmieszny gdy coś mówi na poważnie.
- Wcale nie!
- Teraz ty będziesz się zachowywał jak 'małe dziecko'?
- Mam do tego prawo!
- Masz, ale nie znaczy, że musisz się tak zachowywać. Pamiętasz?
Przytaknął niechętnie i usiadł koło nas na trawie. Dalej się całkiem nieźle bawiliśmy. Śmialiśmy się i robiliśmy sobie żarty z Alex i Duffa. To było dobrze spędzone popołudnie.
Do domu odprowadził mnie Izzy, który wyznał, że nie obraża się zawsze gdy ktoś coś o nim powie gdy mu się coś nie spodoba, tylko moje słowa go tak zabolały. Nie rozumiałam czemu akurat moje, ale to że nie przejmuje się zawsze co o nim powiedzą, wydało mi się szczere i nie dziwne, raczej normalne.